Dzień Ignoranta

Miałam dziś nieodparte wrażenie, że obchodzimy nowe święto: Międzynarodowy  Dzień Ignoranta. Dlaczego? Z tej prostej przyczyny, że moje dzisiejsze smsy przeszły zupełnie bez echa, choć spodziewałam się całkiem innych reakcji... Wrrrrr.... Bardzo tego nie lubię! Ale, zignorujmy to! Cóż mi w końcu pozostało? Zadośćuczynić nowej tradycji chyba...

      ***

Pobyt na świeżym powietrzu ma kojącą moc.
Udaliśmy się więc dziś w rodzinnym gronie na Barbarkę.

Mały wieczorny wypad dla wywietrzenia ponurych myśli i zaostrzenia apetytu...

Dziecko z lubością oddawało się dokarmianiu królików. W tandemie z tatą, zwerbowanym do zrywania mleczu. W końcu jakiś podział obowiązków być musi.

Tyrolka, jak zawsze mocno oblegana. 

Dziecko wspięło się po jej krętych schodkach (drabinkach)
odważnie na sam szczyt.

A potem zaczęły się... schody,
bo z górnej wieży dosłyszałam dzieciecy głosik:

- Mamo, daj łapkę!

Mimo komunikatu: Wstęp tylko dla dzieci do lat 12,
tato z narażeniem życia ruszył na ratunek

(ryzykując zaklinowaniem lub zawaleniem konstrukcji). 

Dziecko zostało cudownie ocalone.

Straty niewielkie - jeansy pęknięte...

A po powrocie:

- Nie jedz teraz ciasteczek! - wyrażam pobożne życzenie pod adresem pierworodnej. - Zaraz będzie kolacja.

- Ale one się stęskniły - słyszę głosik przebiegłej lisicy. - Zobacz, jak się do mnie uśmiechają...

Wieczorna wyprawa okazała się być jednak na tyle wyczerpująca, że w małym brzuszku zmieściły się spokojnie dwa ciasteczka zbożowe, miseczka kluseczków z jajkiem, ćwierć nektarynki i kubeczek kakao.

Takie obżarstwo nie zdarza się co dzień...