Trudno mi uwierzyć, że to już 732 dni minęły od chwili, gdy w piątkowy wieczór krótko przed północą wyraziłaś swą wolę przyjścia na świat i gdy leżąc w łóżku, zamknięta w gorącym uścisku ukochanego, czując na karku jego miarowy oddech, odliczałam długość przerw między kolejnymi skurczami, zastanawiałam się, balansując na granicy zniecierpliwienia i przerażenia, czy to już. 731 dni od chwili, gdy po raz pierwszy kołysałam Cię w ramionach, gdy dumna i blada rozesłałam w świat komunikat, że oto zostałam szczęśliwą mamą wspaniałej przeszło trzykilogramowej bujnowłosej dziewczynki.
Zatem w dniu urodzin, córeńko kochana, życzę Ci dobrych ludzi i mądrych ludzi wokół Ciebie, beztroskiego i pełnego twórczych odkryć dzieciństwa, zdrowia, nieustającej energii do odkrywania świata i rozwijania swoich talentów.
Wyprawa na wieś, gdzie celebrowaliśmy urodziny Zuzy, upłynęła pod znakiem zająca, bo... podczas podróży spotkaliśmy dwa kicające w trawie przedstawiciele tego gatunku. Trudno było je uchwycić okiem aparatu, zwłaszcza, że z wysokiej trawy wystawały głównie zajęcze uszy, a słońce oślepiało fotografa.
Goście dopisali: przy urodzinowym stole zasiadły cztery pokolenia.
Najstarsza i najmłodsza przedstawicielka rodu:
prababcia, nie tracąca poczucia humoru i prawnuczka, tym razem zadumana i poważna.
Świeczkę na torcie nieprzypadkowo chyba, na wyraźne życzenie jubilatki, zapalono i zdmuchnięto dwukrotnie!
Zuzka, niczym puchar przechodni, przechodziła z rąk do rąk, a flesze błyskały z każdego zakamarka salonu.
Po wzniesionym toaście, nadszedł czas na prezenty.
Przezornie i ze względów bezpieczeństwa obwąchanych przez Inkę.
Gotowano, budowano, rozmawiano, żartowano...
Gdy pożegnano już przemiłych gości, czas nadszedł rozprostować kości...
Dzień kolejny, niedzielny, mile upłynął, dzięki łaskawości aury, w plenerze: w piasku i na rowerze.
Dziecko w ruchu sfotografować niezmiernie trudno, przyrodę znacznie łatwiej.
Jest równie wdzięczna i do tego cierpliwa.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz